Gel Otur Bi Şöyle

Tadı yok çevremdekilerin.
Çevremdekilerden duyduklarımın.
Havanın griliği arasına sıkıştırılan mutsuzluk kümelerini görüyoruz sanki gökyüzüne bakınca.
Somut şeylerin eksiklikleri olsa sadece neyse; soyut şeylerin eksiklikleri hırpalıyor ruhu.
Ne çalışasım var, ne oturasım.
Sadece ben değil; çok kişi böyle.
Gidesim var ama nereye?
Ruhun derinliklerine yolculuk edebiyatını yapmıycam.
Reel, elle tutulur, somut şeyler istiyorum.



Ferrarisini satan bilgenin işi daha kolaydı.
Şu hayatta Ferrari sahibi olacak boyutta iseniz maceraya atılmak daha kolaydır.
Ferrarinizi banka kredisi ile almamışsınızdır ne de olsa.
Cebinizden zevkiniz için bir Ferrari parasını şak diye çıkarabiliyorsanız şak diye gidebilirsiniz bilmediğiniz, merak ettiğiniz başka topraklara.


Maceraya atılma cesaretiniz, kaybedecek şeylerinizin miktarına ve bunların sizi ne kadar etkileyeceği ile doğru orantılıdır.
Öyle işi bırakıyorum, Yeni Zelanda'ya gidiyorum, tüm sene parmak arası terliklerimi giyip şıpıdık şıpıdık manav açıp mandalina, portakal, kavun, ananas satıcamlar olmuyo işte.


Hayaller kurulur; şöyle yerde yaşıycam, böyle iş yapıcam, şu kadar para kazanıcam, başka tarz hayat yaşıycam.
Şimdi düşünüyorum; sıkıntılar bitecek mi?
Hayatsa bu, sen de insansan başka şeyler çıkacak.
Ama sevdiğin işi yapmak, sevdiğin yerde yaşamak, sevdiklerinle olmak sıkıntıları aşmaya yardım edecek.
Yoksa herşey üstüne üstüne.
Çok kişi mutsuz.
Çok kişi sevdiği işi yapmıyor.
Çok kişi sevdiği yerde yaşamıyor.
Çok kişinin sevdikleri eksik, az, yetmiyor.


Hangisi yerindeyse ona sarılmak lazım.
Sarılmak iyidir.
Isıtır.
Havanın griliği arasına sıkıştırılan mutsuzluk kümelerini görüyoruz sanki gökyüzüne bakınca.
Soğukluk işliyor yüzlere.
Sarılmak iyidir.
Isıtır.