O Benim Bi'tanemdi...

Bu dünya anne karnı.
Ölüm dediğin anne karnından çıkıp gerçek dünyaya doğuş.
İçerde kalanlara zor sevdiğinden ayrılmak.
Gerçek bu ama.
Kabul etmek gerek.
Kabullenmek kolay gelse özlem zor.
Alışmak.
Alışmak sevmekten daha zor geliyor derler ya öyle işte.


Bu dünya şimdi küçücük geliyor bana.
Bizlerse mini minnacık.
Vakit geçiriyoruz; oyalanıyoruz.
Bitecek her şey.
Bir vakit.
Hangi vakit gelmez ki?
O vakit de gelecek.
Bize ayrılan sürenin sonuna gelinecek.




Biri vardı.
Vardı demek ne zor.
Artık burada yok.
Yüreği kocaman, dünya tatlısı, ciğerimin bir köşesi, elleri yüzü kalbi pamuk, tanıyana şans biri.
Ayrılmadan yazmış; insanlar ölür, ağaçlar çürür diye.
Ölüm normal, çok ağlamayın ardımdan, beni unutmayın sadece.



En sevdiği gün Perşembeydi.
Arefe günü Perşembe akşamı.
Vedalaştık.
Hiç gürültü yapmadan, sessizce.



Ben onun torunuyum.
O benim dedemdi.
O benim için dedelerin bi’tanesi.